بازرگانان اوليه از عربستان ، آفريقا ، ايران و پادشاهي هاي جنوب هند قبل از رسيدن به گوانگژو به كده رسيدند. كده به عنوان بندر غربي در شبه جزيره مالايا خدمت مي كرد. آنها به تجارت ظروف شيشه ، كافور ، كالاهاي پنبه اي ، عتيقه ، عاج ، چوب صندل ، عطر و سنگ هاي قيمتي پرداختند.
اين بازرگانان بين ماه هاي ژوئن و نوامبر از طريق وزش بادهاي موسمي به سمت Kedah حركت كردند. آنها بين دسامبر و مه بازگشتند. كده تسهيلات ، باربرها ، كشتي هاي كوچك ، كلك هاي بامبو ، فيلها و همچنين مجموعه ماليات كالاهايي را كه بايد از طريق زمين به سمت بندرهاي شرقي شبه جزيره مالايا مانند لانگكاسوكا و كلتان حمل مي شد ، فراهم كرد. پس از قرن دهم ، كشتي ها از چين در اين پست هاي تجاري شرقي و بنادر تجارت مي كردند. Kedah و Funan بندرهاي مشهوري در طول قرن 6 بودند ، قبل از اينكه حمل و نقل از خود تنگه مالاكا به عنوان يك مسير تجاري استفاده كند.
در قرن 7 امپراتوري دريايي سريويجايا بر اساس پالمبانگ ، سوماترا به قدرت رسيد و نفوذ آن به شبه جزيره مالايا و جاوه گسترش يافت. امپراتوري كنترل م effectiveثر بر دو نقطه اصلي خفه كردن در جنوب شرقي آسيا را بدست آورد. تنگه مالاكا و تنگه سوندا. سريويجايا با راه اندازي يك سري فتوحات و حملات به بنادر بالقوه رقيب در دو طرف تنگه ، تسلط اقتصادي و نظامي خود را در منطقه تضمين كرد كه حدود 700 سال به طول انجاميد. Srivijaya مزاياي زيادي از تجارت پرسود ادويه به دست آورد ، به عنوان مثال. تجارت بازرگاني با چين و تجارت با بازرگانان هند و عرب. تنگه مالاكا به يك مسير مهم تجاري دريايي بين هند و چين تبديل شد. اهميت تنگه مالاكا در شبكه هاي تجارت جهاني تا قرن هاي بعدي با ظهور سلطان نشين مالاكا در قرن پانزدهم ، سلطنت جوهر و ظهور دولت-شهر مدرن سنگاپور ادامه يافت.
